my hotellounge

Colour Like No Other

2006-11-07T22:48:00.000+01:00

Sony Bravia 2005

Sony Bravia TV Commercial 2005
(repost form january 2006)

At general request...

Sony Bravia

... and the 2006 TV commercial.

The subtle Heartbeats from José Gonzalès have been replaced by the bombastic magpie from Rossini, but the sentiment hasn't changed. And that's a damn good thing!

De Antichrist

2006-09-08T17:48:00.000+02:00

7
Het christendom wordt de religie van het medelijden genoemd.–Het medelijden is tegengesteld aan de tonische affecten die de energie van het levensgevoel vermeerderen: het werkt deprimerend. Door mee te lijden verliest met aan kracht. Het medelijden vergroot en vermenigvuldigt nog de krachtsvermindering welke het lijden op zich al aan het leven berokkent. Het lijden zelf wordt door het medelijden besmettelijk; onder bepaalde omstandigheden kan er een totalve vermindering aan leven en levensenergie door bereikt worden die in een absurde verhouding staat tot het kwantum van de oorzaak (–het geval van de door van de Nazarener–). Dat is het eerste gezichtspunt; maar er is nog een belangrijker. Gesteld dat het medelijden afgemeten wordt naar de waarde van de reacties die het pleegt op te roepen, dan komt het levensgevaarlijke karakter ervan in een nog veel schriller licht te staan. Het medelijden doorkruist in algemene zin de wet van de onwikkeling, die de wet van de selectie is. Het houdt in stand wat rijp is voor de ondergang, het komt op voor de onterfden en veroordeelden van het leven, het verleent door de overvloed van allerlei mislukkingen, die het in het leven vasthoudt, het leven zelf een een duister en problematisch aspect. Men heeft het medelijden een deugd durven noemen (–in elke voorname moraal geldt het als zwakheid–); men is nog verder gegaan, men heeft er de deugd van gemaakt, de grondslag en oorsprong van alle deugden,–zij het slechts, en dit dienen wij voortdurend in het oog te houden, vanuit het gezichtspunt van een filosofie die nihilistisch was, die de ontkenning van het leven in haar vaandel had geschreven. Op dit punt had Schopenhauer gelijk aan zijn zijde: door het medelijden wordt het leven ontkend, ontkenningswaardiger gemaakt – medelijden is het nihilisme in de praktijk. Nogmaals: dit depressieve en contagieuze instinkt doorkruist die instincten die uit zijn op behoud en opwaardering van het leven: het is als vermenigvuldiger van de ellende én als conservator van al het ellendige een van de belangrijkste werktuigen tot het opvoeren van de decadentie – medelijden haalt over tot het niets! Niet dat men echt van het ‘niets’ spreekt: in plaats daarvan zegt men ‘het bovenzinnelijke’, of ‘God’, of ‘het ware leven’, nirwana, verlossing, zaligheid... Deze onschuldige retoriek uit het rijk van de religieus-morele idiosyncrasie ziet er meteen veel minder onschuldig uit als men inziet werlke tendens zich hier hult in de mantel van sublieme woorden: de tendens van vijandschap jegens het leven. Schopenhauer stond vijandig tegenover het leven: daarom werd het medelijden voor hem een deugd... Aristoteles² zag, zoals bekend, het medelijden als een zieklijke en gevaarlijke toestand waar emn nog het best vat op kreeg door af en toe een purgeermiddel in te nemen: hij beschouwde de tragedie als purgeermiddel. Vanuit het levensinstinct gedacht zou men inderdaad moeten zoeken naar een middel om een dergelijke ziekelijke en gevaarlijke opeenhoping van medelijden, zoals vertegenwoordigd door het geval Schopenhauer (en helaas evenzeer door ons voltallig literair en artistiek decadentendom van Sint-Petersburg tot Parijs, van Tolstoj tot Wagner), een steek toe te brengen: opdat ze openbarst... Bij al onze ongezonde moderniteit is niets ongezonder dan het christelijke medelijden. Hier arts te zijn, hier onverbiddelijk te zijn, hier het mes te hanteren – dat is onze rol, dat is ons soort mensenliefde, dat maakt ons tot filosofen, ons Hyperboreeers!---

17
Waar de wil tot macht in enigerlei vorm in verval raakt, daar treedt telkens ook een fysiologische aftakeling op, een decadentie. De godheid van de decadentie, besneden aan haar mannelijkste deugden en drijfveren, wordt dan onvermijdelijk de god van de in fysiologisch opzicht afgetakelden, van de zwakken. Maar zij noemen zichzelf niet de zwakken, zij noemen zichtzelf ‘de goeden’... Er is geen nadere uitleg voor nodig om te begrijpen op welke historische ogenblikken de dualistische fictie van een goede en kwade god mogelijk wordt. Met hetzelfde instinct waarmee de onderworpenen hun god omlaaghalen tot het ‘goede op zich’, schrappen zij de goede eigenschappen uit de dog van hun overwinnaars; zij nemenwraak op hun meesters door van hún god een duivel te maken.–De goede god, evenzeer als de duivel: allebij misgeboorten van de decadentie.–Hoe is het mogelijk dat men vandaag de dag nog zo ver meegaat met de simpelheid der christelijke theologen dat men met hen decreteert dat de ontwikkeling van het godsbegrip van de ‘God van Israël’, van de volksgod, tot de christelijke God, tot de God die al het goede in zich verenigt, een vooruitgang zou zijn?–Maar zelfs Renan doet dit. Alsof Renan⁶ recht had op simpelheid!! Het tegendeel springt toch in het oog! Als de voorwaarden tot een stijgende lijn in het leven, als al het sterke, dappere, heerszuchtige, trotse uit het geodsbegrip geëlimineerd wordt, als hij stap voor stap afzakt tot het symbool van de stut voor vermoeiden, een reddingsboei voor alle drenkelingen, als hij de armeluisgod, een god van zondaren en zieken par excellence wordt en het predikaat ‘Heiland’, ‘Verlosser’ als het ware overblijft als het goddelijke predikaat zonder meer: waarvan getuigt dan een dergelijke gedaanteverandering, een dergelijke reductie van het goddelijke?–Zeker, ‘het rijk Gods’ is daarmee wel groter geworden. Voorheen had hij alleen maar zijn volk, zijn ‘uitverkoren’ volk. Intussen is hij, net als zijn volk zelf op stap gegaan, gaan rondzwerven in den vreemde, en sindsdien heeft hij nooit meer ergens stilgezeten: tot hij zich uiteindelijk overal thuis voelde, de grote kosmopoliet,–tot hij de ‘meerderheid’ en de halve aarde voor zich gewonnen had. [...]

25
[...] Maar wat gebeurde? Het godsbegrip dat op hem betrekking had werd gewijzigd, ontnatuurlijkt: dat was de prijs om hem vast te kunnen houden.–Jahweh de God van de ‘gerechtigheid’,–niet langer een eenheid met Israël, een uiting van het gevoel van eigenwaarde bij het volk: nog slechts een God onder voorwaarden... Het godsbegrip werd een werktuig in de handen van priesterlijke agitatoren, die voortaan alle geluk interpreteren als beloning, alle ongeluk als straf voor ongehoorzaamheid aan God, voor de ‘zonde’: die allerleugenachtigste wijze van interpreteren van een zogenaamd ‘zedelijke wereldorde’, waarmee het natuurbegrip ‘oorzaak’ en ‘gevolg’ eens en voor al op de kop is gezet. Wanneer men eerst, met loon en straf, de natuurlijke causaliteit uit de wereld geholpen heeft, krijgt men behoefte aan een tegennatuurlijke causaliteit: de hele overige onnatuurlijkheid volgt dan vanzelf. Een God die eisen stelt – in plaats van een God die helpt, die raad weet, die eigenlijk het woord is voor elke gelukkige inspiratie van moed en zelfvertrouwen... De moraal, niet langer de uitdrukking van levens- en groeivoorwaarden van een volk, niet langer zijn diepste levensinstinct, maar abstract geworden, tegendeel van het leven geworden,– moraal als fundamentele bederver van de fantasie, als het ‘boze oog’ voor alle dingen. Wat is nu de joodse, wat is de christelijke moraal? Het toeval van zijn onschuld beroofd; het ongeluk met het begrip ‘zonde’ bezoedeld; het welbehagen als gevaar, als ‘bekorin’; het fysiologische onbehagen vergiftigd met de worm van het geweten...

43
Als men het zwaartepunt van het leven niet in het leven legt, maar verlegt naar het 'hiernamaals' - naar het niets - dan heeft men aan het leven elk gewicht ontnomen. De grote leugen van de persoonlijke onsterfelijkheid doet alle rede, alle natuur in het instinct teniet,- alles wat aan de instincten weldadig is, roept voortaan wantrouwen op. Zo te leven dat het geen zin meer heeft te leven, dat wordt nu de 'zin' van het leven... Waartoe gemeenschapszin, waartoe nog dankbaarheid voor afkomst en voorvaderen, waartoe nog samenwerken, verwachtingen koesteren, een algemeen welzijn bevorderen en voor ogen houden?... Evenzovele 'verzoekingen', evenzovele afwijkingen van de 'rechte weg' - 'slechts één ding is nodig'...³³ Dat iedereen als ‘onsterfelijke ziel’ van dezelfde rang als ieder ander is, dat het ‘heil’ van elk individu binnen het grote verband van al het bestaande aanspraak mag maken op een belang met eeuwigheidswaarde, dat kleine kniesoren en driekwart-krankzinnigen zich mogen inbeelden dat om hunnentwil voortdurend de wetten der natuur doorbroken worden – een dergelijke verheffing van allerlei soort zelfzucht tot in het oneindige, tot in het schaamteloze kan men niet met genoeg verachting brandmerken. [...]

2. Aristoteles, Poëtica 1449 b 27-28; 1453 b ivv.
6. Renan, Ernst (1823-1892): historicus en filosoof, schrijver van het veelgelezen Vie de Jesus (1863)
33. Lucas 10:42

Uit De Antichrist
Friedrich Nietzsche

Brussel voor studenten !

2006-02-17T15:46:00.001+01:00

Brussel is zoveel meer dan studentenstad!

In het artikel "Brussel is te onveilig" (DS 13 februari) wordt een eenzijdig en ongenuanceerd beeld geschetst van Brussel als studentenstad. Onze collega-studenten die meewerkten aan het artikel sporen dagelijks van Leuven naar Brussel en spreken natuurlijk voor eigen rekening. We hebben zeker begrip voor hun keuze en mening. Iedereen heeft voor zichzelf de keuze te maken, maar Brussel is wel degelijk een studentenstad en zoveel meer dan dat. Wij wensen daarom enkele aspecten aan te brengen die een juister beeld schetsen van Brussel als studentenstad.

Brussel heeft als metropool veel meer gezichten dan die van een gewone studentenstad. Onze hoofdstad wordt in de eerste plaats vaak gezien als het politieke en economische centrum van ons land, maar op vlak van cultuur en ontspanning vind je nergens zoveel verscheidenheid en authenticiteit als in Brussel. Mede door die diversiteit is het moeilijk vat te krijgen op de stad en kan je hem als student nooit echt volledig ontdekken. Hier wringt voor sommige medestudenten en ook voor wat Belgen waarschijnlijk het schoentje. Onbekend is nog altijd vaak onbemind. Een kot verkiezen in Leuven of Gent en sporen naar Brussel is dan misschien wel de gemakkelijke oplossing en het vergt inderdaad wel een portie avontuurlijkheid en openheid om de stap naar Brussel te zetten, maar die stap is zeker de moeite waard.

Er zijn meer concerten, voorstellingen en tentoonstellingen dan ooit tevoren en op vlak van lifestyle of politieke en maatschappelijke debatten voor jongeren heeft Brussel steeds meer te bieden. Brussel ademt door de multiculturaliteit van de stad veel meer leven uit dan eender welke ander stad in België. Denk maar aan de contrasten tussen de Marollen en de Europese wijk of Matongé en Laken. Ook tekenend voor de authenticiteit zijn de restaurantjes waar je dé echte tapas, dé echte pita of dé echte frieten kan eten.

De beleving van een studentenleven pur sang kan ook zeker in Brussel en aan EHSAL. Er is een erg groot aanbod van studentenclubs en studentenverenigingen waarbij haast alle studenten – ongeacht sociale achtergrond, interesses of doelstellingen – er wel één vinden waar hij zich thuis voelt. De uitgaansbuurt rond De Beurs en Dansaertstraat heeft meer, meer gediversifieerde en leukere cafés dan de Oude Markt in Leuven en de Overpoort in Gent samen. Met de Fuse heeft Brussel ook een discotheek met een geheel eigen profiel, dat zelfs uniek is voor de Lage Landen.

De inspanningen van organisaties als vzw Quartier Latin en initiatieven als de Dag van de Student verdienen zeker een vermelding want ze spelen een erg belangrijke rol voor studenten en hun integratie in Brussel. Zo biedt de eerder genoemde huisvestingsdienst voor studenten meer dan 4000 studentenkamers aan tegen democratische prijzen, pal in het centrum van onze hoofdstad.

Dit zijn allemaal unieke aspecten van wat Brussel als stad aan studenten te bieden heeft. Om de (on)veiligheid in sommige delen van Brussel kunnen we echter niet heen. Je kunt ’s nachts bij wijze van spreken inderdaad niet in je pyjama over straat lopen zoals dat in Leuven wel kan – zonder de vraag te stellen of dit wel nodig zou zijn. Maar voor sommige delen van Brussel is en blijft de veiligheid wel degelijk een probleem, waar een oplossing een werk van lange adem is. Men mag zich hierop echter niet blind staren, want de buurten die populair zijn bij studenten in het centrum behoren niet tot die zogenaamde onveilige wijken van de stad.

BXL voor een student, is een stad buiten categorie (vandaar de XL in BXL). Dit soms lyrische pleidooi toont alleen maar aan hoe sterk Brussel als studentenstad is voor ons. Ook ons heeft Brussel vaak verrast en dat doet het nog iedere dag. Eens je er echt van geproefd hebt, wil je niets anders meer. Wanneer we dan de balans moeten opmaken van de troeven
tegenover het soms valse onveiligheidsgevoel – dat in onze maatschappij jammer genoeg maar al te vaak aanwezig is – dan is die rap gemaakt. Brussel is echt, en de multiculturaliteit en contrasten daaraan verbonden, maken je meer dan een gewone student, maar een man of vrouw van de wereld.

Nicolas Maes (Voorzitter Studentenraad EHSAL), Alexander Vanlerberghe (Praeses Aloisiana), Yalai-Ho (Voorzitter Aiesec EHSAL) en Els Maes (Voorzitter StudentenvoorStudenten EHSAL).

De ingekorte en vermassacreerde versie hiervan verscheen op donderdag 16 februari in de sectie lezersbrieven in plaats van de sectie opiniestukken, waarvoor dank Pieter Lessafer

van lente naar winter

2005-12-28T17:20:00.000+01:00

Daniel 1, 25

Pas na de dood van Fox drongen de elementen van aporie in hun volle omvang tot me door. Het weer veranderde snel en het zou niet lang meer duren voordat de warmte bezit nam van Zuid-Spanje; op het strand in de buurt van de villa begonnen naakte jonge meisjes te zonnebaden, in het weekend vooral, en ik voelde hoe er zwak en slap weer iets begon op te borrelen, niet eens een echt verlangen – maar een spoor, een spook van wat een verlangen had kunnen zijn. Niet alleen was seksueel genot in raffinement en hevigheid superieur aan alle andere mogelijke vormen van genot die het leven kende; niet alleen bracht het als enige vorm van genot geen enkele schade toe aan het organisme en hielp het dat juist op het toppunt van vitaliteit en kracht te houden; het wás gewoon de enige vorm van genot, het enige doel van het menselijk bestaan, en alle andere vormen – of ze nu verband hielden met overvloedig eten, tabak, drank of drugs – waren niets anders dan lachwekkende, wanhopige compensaties, minizelfmoorden die niet de moed hadden om hun ware naam te zeggen, pogingen om een lichaam dat geen toegang tot de enige vorm van genot meer had nog sneller de vernietiging in te helpen. Om kort te gaan, het menselijk leven zat afschuwelijk eenvoudig in elkaar, en zo’n twintig jaar lang had ik in mijn scenario’s en mijn sketches steeds om een werkelijkheid geen gedraaid die ik in een paar zinnen had kunnen verwoorden. De jeugd was de tijd van het geluk, het enige seizoen ervan; door een lui, zorgeloos leventje te leiden, deels in beslag genomen door een weinige tijd kostende studie, konden jongeren zich helemaal overgeven aan de vrije jubeling van hun lichaam. Ze konden spelen, dansen, vrijen, op alle mogelijke manieren genieten. Ze konden vroeg in de ochtend een feest verlaten in gezelschap van seksuele partners van hun keuze en de droefgeestige stoet werknemers op weg naar hun werk gadeslaan. Ze waren het zout der aarde, en ze hadden alles, mochten alles, konden alles. Later wanneer ze ze een gezin hadden gesticht en de wereld van de volwassenen hadden betreden, zouden ze de zorgen, het zwoegen, de verantwoordelijkheden, de moeilijkheden van het bestaan leren kennen; ze zouden belasting moeten betalen, zich moeten onderwerpen aan administratieve formaliteiten, en ondertussen machteloos en beschaamd getuige zijn van de onherroepelijke, eerst langzame, dan steeds snellere aftakeling van hun lichaam; ze zouden kinderen moeten onderhouden, dat vooral, als doodsvijanden in hun eigen huis, ze zouden ze moeten vertroetelen, voeden, zich zorgen moeten maken als ze ziek waren, de middelen moeten opbrengen voor hun onderwijs en hun ontspanning, en in tegenstelling tot wat bij dieren het geval is zou dat niet één seizoen duren, ze zouden tot het einde toe de slaven van hun eigen kroost blijven, de tijd van vreugde was voor hen definitief voorbij, ze zouden moeten blijven zwoegen tot het einde, met steeds meer verdriet en gezondheidsproblemen, totdat ze nergens meer toe dienden en definitief werden afgedankt, als lastige nutteloze oudjes. Hun kinderen zouden hun voor dat alles absoluut niet dankbaar zijn, integendeel hun inspanningen, hoe verwoed ook, zouden nooit voldoende worden geacht, en tot het einde toe, domwag vanwege het feit dat ze ouders waren, zouden ze schuldig worden bevonden. Uit dat troosteloze, van schaamte vervulde leven zou elke vreugde medogenloos worden gebannen. Zodra ze toenadering zouden willen zoeken tot het lichaam van jongeren, zouden ze worden verjaagd, verstoten, belachelijk gemaakt, met schande overladen, en tegenwoordig steeds vaker gevangengezet. Het fysieke lichaam van de jongeren, het enige beheerlijke bezit dat de wereld ooit heeft kunnen voortbrengen, was exclusief voorbehouden aan de jongeren zelf, de ouderen restte niets anders dan te werken en te lijden. Dat was de ware betekenis van de solidariteit tussen de generaties: die bestond in een onvervalste holocaust van iedere generatie ten gunste van de generatie die haar moest vervangen, een wrede aanhoudende holocaust, die geen enkele verlichting met zich meebracht, geen enkele troost, geen enkele materiële of emotionele compensatie.

Uit Mogelijkheid van een eiland p. 337-339
Michel Houellebecq